Uit verhalen en de literatuur weten we dat aanstaande vaders zich regelmatig niet genoeg betrokken voelen bij de zwangerschap, bevalling en in het kraambed. Zo hoor ik bij een bevalling regelmatig “maar ik kan helemaal niets doen!” Dat is naar mijn idee zeker niet waar. Al zijn ze er maar omdat ik er enorm van kan genieten, hierbij mijn ode!
Het begint uiteraard bij het begin als de kleine spruit gefabriceerd wordt en waar vaders (helaas voor de meeste) onbewust het geslacht van het nageslacht bepalen. Ik heb zo het idee dat dit mogelijk de oorzaak is dat vaders zich daar vaak meer mee bezig houden dan de moeders, maar dat is maar een hersenspinsel. Als ze dan zenuwachtig naast hun vrouw in de wachtkamer zitten voor de allereerste echo bij zo’n zeven weken, kan voor mij het genieten beginnen. Op het scherm zien we een vlekje van 1 cm, met wat bewegende pixels wat het prachtige kloppende hartje is! Er rest mij niets anders dan het eerste bewijs goed vast te leggen en de ouders van harte te feliciteren. Ik vindt het dan zo lief dan vaders vaak vragen of ik al kan zien of het een jongen of meisje is. Op zich zitten we allemaal te turen door onze oogwimpers om überhaupt het mini-mensje te kunnen zien, helaas heb ik ook nog geen supersonische ogen ontwikkeld 😉
In de zwangerschap hoor ik vaak dat mannen graag eerder bij klachten aan de bel trekken dan de vrouwen. Een voorbeeld: tring tring de diensttelefoon gaat: “Met Willem Bakker, de man van Anne Bakker. Ja we willen graag even iets met je overleggen, want ze is 20 weken zwanger maar ik heb even gegoogled en ik denk dat ze een zwangerschapsvergiftiging heeft. Die klachten zijn volgens mij serieus.” Hierna begint het uitvragen om de ernst van de situatie in te schatten, want waar heeft ze precies last van? Ik hoor dat Anne op de achtergrond meeluistert. “Ja ze ziet namelijk sterretjes als ze snel op staat en wordt dan heel duizelig.” Oke en heeft ze ook hoofdpijn? “Anne? Heb je hoofdpijn? *discussie aan de telefoon* Nee ze heeft geen hoofdpijn” Of misschien last van vocht vast houden? “Anne? Hou je veel vocht vast? *discussie aan de telefoon* Nee ze heeft geen vocht.” Wellicht is het handiger als ik Anne zelf even spreek? Anne legt alles binnen een paar minuten uit en de conclusie is waarschijnlijk juist de lage bloeddruk. Willem is weer gerustgesteld.
En dan is het eindelijk zo ver, de weeën zijn begonnen! Hij heeft zich goed voorbereid, heeft al uren alles uitgebreid bijgehouden in zijn weeën app of nog ouderwets op papier, nu het overeenkomt met de belinstructies op de koelkast mag hij de verloskundige bellen. “Hoi Leonie met Willem, je weet wel van Anne. Ja ik denk dat het zo ver is hoor!” Hierna volgt een ‘samenvatting’ zo lang als de gehele aflevering van NOS studio sport, mijn conclusie hoor ik al aan het gepuf op de achtergrond; dit klinkt serieus ik kom er aan!
Na een uur persen is daar dan eindelijk het koppie met haartjes zichtbaar! De wat teruggetrokken maar zeker stoere vader durft te komen kijken en zijn gezicht en houding veranderen volkomen. “Maar, maar, maar ik zie hem echt Anne! Whattefuck het is echt een baby! Een kind gewoon!” En daar was het kwartje, hij kreeg een kind(!) en het besef kwam daar waar ik naast stond enkele minuten voor de geboorte en het was prachtig! Ik hoef niets meer te coachen want de beste coach is Willem zelf, hij coacht zijn vrouw en baby naar de uitgang en vangt zelfs zijn kindje samen met mij zelf op, want hij gaat nu all in. Dikke tranen over zijn wangen van trots, mijn ogen vullen zich stiekem ook wat. Ik probeer de emoties vast te leggen voor later, hij probeert zijn tranen snel weg te pinken. Vol trots bellen ze de familie en lopen ze met z’n drieën een paar uur later het geboortehuis uit met gevulde Maxi-Cosi.
In de kraamtijd wordt er vervolgens veel van de jonge ouders gevraagd en waar moeders lichamelijk nog veel moeten rusten, rust er dus veel gewicht op de vader. Want die lieve en alleswetende kraamverzorgende is ‘s nachts helaas niet aanwezig en dat moet je dan toch maar even zien te fiksen. Menig vader draait zijn hand niet meer om voor een gele spuitluier of doorgelekte kraamverbanden midden in de nacht. Samen slaan ze zich door de slapen loze nachten, de onzekerheden en de voedingen. Daarna mogen ze naast al deze veranderingen en al enkele dagen na de geboorte, ‘vrolijk’ weer fulltime aan het werk. Waar ook 100% inzet wordt gevraagd op de vrachtwagen, het land, operatiekamer, kantoor, kapsalon, bouwplaats of verzin het maar. Noem dat maar niets kunnen doen lieve papa’s!
*lees uiteraard papa’s-mama’s-partners-anders-in-spe maar dat leest niet zo lekker
** Namen zijn gefingeerd