Als we dan toch nog bezig zijn met bijzondere bevallingsverhalen pril na het afstuderen, dan neem ik jullie graag mee in het verhaal van Camila en Jan. Het was de tweede geboorte na mijn beëdiging die ik mocht begeleiden en die was in redelijk wat facetten bijzonder te noemen, lezen jullie mee?
Camila heeft zich hoogzwanger aangemeld in de praktijk waar ik waarneem, het is een beeldschone dame van Colombiaanse komaf. Op reis is de Hollandse Jan als een blok voor Camila gevallen en dat kan ik mij goed voorstellen als ik ze zo samen zie! Aangezien het moeizaam was voor Camila om naar Nederland te komen heeft het even geduurd, maar met een van de laatste vluchten die ze hoogzwanger mocht nemen is ze er dan toch; wat een opluchting zo vlak voor de geboorte! Camila heeft doordat ze zo laat in Nederland kwam maar twee controles bij de verloskundige gehad voordat de baby zich presenteert bij 37,5 week. Toevalligerwijs heb ik die avond dienst en hadden we elkaar dus nog niet leren kennen voor het begin van de bevalling, altijd een beetje gek om elkaar hier te leren kennen, maar aan de andere kant leer je elkaar in korte tijd wel meteen extreem goed kennen ;).
Jan en Camila wonen wat achteraf dus Jan raad mij aan om vanaf de hoofdstraat even terug te bellen zodat hij mij er heen kan loodsen. “Ja en dan bij die grote boom naar rechts, nee die brievenbus linksvoor negeren. Daarna bij het hek daar even je auto neerzetten en dan kun je het laatste stuk beter lopen. Heb je een zaklampje bij je?” Zo liep ik dan met mijn grote en gloednieuwe verlostas op mijn rug, dokterstas aan de hand en de baarkruk onder mijn arm geklemd met in de laatste vrije hand een zaklamp op weg naar hun huisje. Geloof mij, dit vraagt wat oefening en dat leren ze je niet op de opleiding haha.
Binnen is de sfeer warm en liefdevol. De kaarsjes staan aan, het wiegje staat klaar voor de komst van het kindje en Jan masseert de pijnlijke rug van Camila. Ondanks de weeën wordt ik begroet met een warme glimlach. Er staat tot mijn verrassing een bevalbad midden in de woonkamer. Ik heb geen idee waar ze die vandaan hebben gehaald in de korte tijd dat ze hier zijn en daar hadden wij ook nog niets over in het dossier staan. Nu ben ik altijd in voor een mooie badbevalling thuis (daar mag je mij zeker voor wakker maken, en geloof mij dat gebeurd ook met enige regelmaat)! Wel had ik in mijn achterhoofd, dat de route naar het huisje voor een eventuele noodzakelijke ambulance dienst, wel wat vertraging zou oplopen. Aangezien het bij een eerste kindje altijd iets lastiger in te schatten is hoe de bevalling zal gaan verlopen, moest ik hier even over nadenken. Al deze inschattingen schieten binnen een paar seconde door mijn hoofd als ik binnenkom bij Jan en Camila. Eerst maar eens kijken hoe het er voor staat en kennismaken met het stel. Het gaat goed, we hebben direct een klik en de verloskundige bevindingen zijn prachtig. Het kindje heeft een krachtig kloppend hartje, de vliezen zijn al gebroken, het water is mooi helder en de weeën zijn krachtig en effectief. Als we na een uurtje besluiten de ontsluiting te meten zit ze al op 6-7 centimeter en dat is erg vlot voor een eerste kindje. Ik leg de situatie van de ambulance voor aan het stel en we besluiten samen dat als het voorspoedig blijft gaan dat ze graag thuis in bad wil bevallen.
Ik besluit alvast de spullen klaar te gaan zetten voor de geboorte, kruikjes check, warme doeken check, emmertjes en vuilniszakken check maar waar is toch dat kraampakket? Ze hebben geen idee wat ik bedoel en ik zoek een afbeelding op Google, nee nog nooit van gehoord. Welk kraambureau hebben jullie uitgezocht? Helaas is ook dit niet geregeld en niet aan gedacht door de praktijk waar ik voor waarneem, oké change of plans. Ik mis matjes, maar bij een badbevalling beland er veel vruchtwater en bloedverlies in het water in plaats van op matjes, dat scheelt dan weer ;). Gaasjes mis ik ook, maar die kunnen we uit het EHBO pakket halen, check. Kraamverbanden worden ingewisseld voor dik maandverband en oude handdoeken. Het is inmiddels na middernacht maar een kraamverzorgende lijkt mij wel een must om een veilige geboorte waar te borgen. Tussen het coachen van de bevalling door bel ik maar liefst 9 kraambureaus tot de 9e zegt: “weet je wat, we sturen gewoon iemand want we laten jullie niet in de steek bij een bevalling zo midden in de nacht” wat een superheld! Kraamzorg dus ook afgevinkt. Toen bedacht ik mij dat het enige wat nog werd gemist de navelklem was. Hmm. Een oude schoenveter leek mij wel erg primitief en het was zeker mijn plan om bij kraamvrouwen hier en daar wat kraampakket restanten mee te nemen, zoals na een ziekenhuis bevalling, maar aangezien ik pas 1 week aan het werk was is dit er nog niet van gekomen. De praktijk was best ver rijden en de bevalling verliep vlot, ik bedacht het ziekenhuis is dichterbij; laat ik daar heen gaan. Ik overleg met Jan en Camila en schat in dat ik nog even in de auto stap en snel naar het ziekenhuis rij om een navelklem te halen tot grote hilariteit bij Jan en Camila. Ik vraag Camila iets minder hard te lachen want die baby moet nog even blijven zitten ;).
Ik race richting het ziekenhuis en als ik net de hoek om ben zie ik een straat verder zwaailichten van een politie wagen. Binnen een halve seconde bedenk ik dat een politie wellicht wel een nood bevallingsset aan boord heeft en daar zit vast een navelklem in! Dan ben ik veel eerder weer terug en dat zou voor mijn stress level niet verkeerd zijn. Als ik er op af rij zie ik tot mijn geluk ook een ambulance staan! Er is een ongeluk gebeurd en daar komt het spreekwoordelijke geluk bij een ongeluk om de hoek kijken voor mij. Een ambulance, met navelklem! Ik parkeer mijn auto midden op de weg en manoeuvreer mij richting de ambulance, “meneer, excuus voor het storen! Maar ik ben verloskundige en op zoek naar een navelklem, ik was op weg naar het ziekenhuis; maar kwam jullie toevallig tegen en ik weet dat het een beetje vreemd klinkt maar mag ik die van jullie misschien meenemen?” Hij kijkt mij aan of hij water ziet branden maar ziet mijn haast en pakt de klem uit de wagen. “U bent mijn tweede superheld van vandaag!” En ik ga snel terug naar Jan en Camila. Verbaasd kijken ze mij aan dat ik alweer terug ben en vragen of ik soms met de helikopter heen en weer ben gegaan. Ik vertel het verhaal en laat de klem zien, hij heeft een andere kleur dan die van het kraampakket en het ziekenhuis en tot op heden, bijna vier jaar later, heb ik hem nooit meer gezien; een special edition dus! Niet veel later arriveert de kraamverzorgende en wordt er een prachtig meisje geboren onder water in het bevalbad, Jan zit gehurkt (inclusief zwembroek) in het bevalbad en vangt hun dochter op. De placenta komt ook in het bad, en de “troep” gaat linea recta via de speciale pomp de afvoer in. Een bevalling uit het boekje! Vol trots zetten we de speciale navelklem op de navelstreng en knipt de trotse Jan de navelstreng door, het is bijna jammer dan de klem over ongeveer een week zal afvallen. Hun dochter krijgt de naam Sofia, zowel gangbaar in Colombia als in Nederland. De mix is op haar snoetje al mooi te zien, wat een combinatie! Kleine licht bruine krulletjes en lange wimpers sieren haar gezichtje. Als ik met een volwaardig en moe gevoel thuis kom besef ik mij pas wat er allemaal is gebeurd. De eerste bevalling liet zich kenmerken door een zeldzame complicatie, maar daar kwam alles gelukkig goed. Deze bevalling was vooral erg creatief en over de derde geboorte waar ik bij was na mijn afstuderen lees je hier. Ook deze was te schalen onder het kopje bijzonder. Na dat ik deze drie zeer verschillende maar zeker niet “simpele” geboortes had begeleid, wist ik het zeker; als ik dit kan komt de rest ook wel goed en je mag vertrouwen op je eigen kunnen; ik sliep vanaf die nacht heerlijk al had ik dienst en heb bijna nooit meer ergens zenuwachtig naast gestaan. Wat een opluchting!