Als verloskundige-in-opleiding moet je bepaalde situaties (verrichtingen) hebben meegemaakt voordat je beëdigd kan worden. Zo moest je minimaal zestig bevallingen begeleiden (waarvan minimaal acht thuisbevallingen), 300 controles uitvoeren, 1 tweelingbevalling en bijvoorbeeld vijf keer een knip zetten. In jaar vier begonnen de meeste studenten hem aardig te knijpen als je nog niet goed op weg was met je verrichtingen. Overal in de ziekenhuizen vond je dan briefjes met “ligt er een kind in stuit of is er toevallig een tweeling die geboren gaat worden? Bel mij dan!” Gevolgd met privé nummers van studenten met verrichtingsnood. Ik zat zelf op 175 geboortes, vier tweelingen en ontelbaar veel consulten bij het afstuderen dus ik zat niet bepaald krap. Wel zat ik krap in de zet-5-knippen omdat ik zulke goede verloskundigen had getroffen om door te worden begeleid, dat het (gelukkig!) heel weinig voorkwam. Maar ja. Ik wilde wel afstuderen zeg maar. Dus in de laatste stages in het ziekenhuis moest het dan maar gaan gebeuren. Elke keer als het door de gangen ging dat er wellicht een vacuümverlossing aan zat te komen rende Leonie achter de gynaecoloog aan bijna balend als bleek dat het toch niet nodig was (I know ik ben af en toe een slecht mens). Uiteindelijk was het op het nippertje gelukt en mocht ik beëdigd worden, dit was op 15 juli 2016; vandaag precies 4 jaar geleden. Wat een mooie en indrukwekkende dag, met een enorme zaal met mensen, het zweren van de eed en een surpriseparty achteraf.
Inmiddels staat de teller op 363 geboortes en hebben we (lees: @poldervroedvrouw, zie ook haar blogs, ze zijn hilarisch!) de verrichtingen omgegooid naar de verloskunde-bingo. Helaas heb ik inmiddels ook minder leuke bingo’s gescoord, maar ook dat is onderdeel van het vak. Denk bij de verloskunde-bingo aan bevallingen op de vloer, onder water, onder de douche (= al drie keer gebeurd en vrij onhandig) of bijna onderweg zoals je hier kunt lezen. Maar ook kinderen met opstart problemen, moeders met veel bloedverlies, vaders die flauwvallen (zie hier als je die hebt gemist), ouders zonder kraampakket zoals in dit verhaal, baby’s die totaal in de vliezen worden geboren, geboortefotograaf bij een bevalling; achter een ambulance aan, in de ambulance mee, zelfs de traumahelikopter is al eens uitgevlogen (al mocht hij gelukkig snel weer terug). Bevallingen in het buitenland begeleiden; Sri Lanka, Duitsland, Spanje, Marokko en Indonesië. Door rood racen, over de busbaan of een flitspaal missen.
Een volle kar in de supermarkt laten staan en dramatisch weg moeten rennen is helaas nog niet gelukt. Evenals een bevalling in het vliegtuig of een onverwachte baby in stuit thuis (indien goede afloop gegarandeerd) staan nog op mijn verloskundige verlanglijst. Wel is er vorig jaar een afgevinkt die ik (en menig vader) liever had vermeden, de baby die te snel was voor de verloskundige.
Ik zit rustig op de praktijk administratie te doen als mijn collega belt. “Met Leonie Flipse, verloskundige” een gehaaste stem zegt “Leonie je gaat nu naar de auto en gaat naar mevrouw Bakker op de bloemweg 8”. Ik hoor gelijk dat dit serieus is en doe braaf en snel wat mij wordt gevraagd. De “Uhm kun je eigenlijk wel?” komt pas daarna, maar dat is gelukkig geen probleem. “Ik ben bij iemand met persdrang en kan echt niet naar Roos Bakker maar dat is een derde kindje en de vorige keer is het ook snel gegaan.” Op de achtergrond hoor ik duidelijke persgeluiden, veel woorden hoeft mijn collega niet uit te weiden om de noodzaak te benadrukken. Snel volgt er een adres en telefoonnummer van de voor mij onbekende ouders. De navigatie geeft twintig minuten aan. Ik besluit de ouders alvast te bellen dat ik er aan kom, ik krijg manlief Marco aan de lijn. Hij heeft haar net uit bad gehaald maar krijgt door de enorme weeënstorm het niet voor elkaar haar naar de slaapkamer te brengen. Ik hoor dat de weeën zich zeer snel opvolgen. Dit wordt spannend bedenk ik mij al rijdende. “Over 15 minuten ben ik bij jullie, doe de deur alvast open en pak wat doeken om de baby straks mee af te drogen.” Marco doet het snel en geeft daarna aan “Leonie ik denk niet dat we dat gaan redden.” Slik, er is niemand dichterbij en mijn collega staat ook muurvast, even diep inademen. Hij vervolgt “maar ik ben zelf arts en ik heb ooit co-schappen gynaecologie gedaan dus ik weet nog wel iets over een spildraai en de navelstreng, kun jij mij dan helpen?” De volgende acht minuten coach ik Roos met haar ademhaling over de telefoon, tot het echt niet meer te houden is. Ik sta inmiddels voor een stoplicht waar het zo druk is op het kruispunt dat ik niet door rood durf te gaan. “Zet haar maar op handen en knieën dat is het makkelijkst, zie je al een koppie?”. Een wee volgt “ja hij komt al een beetje!” “Goedzo laat haar niet persen maar alleen zuchten dan komt het vanzelf. Zeg alles wat je ziet!” In de volgende wee volgt het hoofdje en in lichte paniek vraagt Marco hoe het nou zat met die spildraai en navelstreng. “Gewoon je handen er onder doen en niet aanraken, het gaat meestal allemaal vanzelf.” Ik hou m’n adem in nu ik weet dat het kindje geboren gaat worden. “En? En?”. “Ja goed zo liefje oh kijk dan daar is hij!” Waarna een prachtig huiltje door de speakers mijn auto vult. Met kippenvel en iets vochtige ogen geniet ik mee van de geluiden. “Oh het is een jongen! En kijk eens hoe mooi” ze beschrijven hoe hij er uit ziet terwijl ik de laatste hoek om scheur richting hun huis. Ik knal de auto zo de stoep op; trek alle spullen uit de achterbak en loop de openstaande deur binnen waar werkelijk KEI hard K3 muziek naar buitenkomt. Twee kinderen staan te dansen in de woonkamer met een jonge oppas die met grote ogen en een wit gezichtje alleen nog maar naar boven kan wijzen. Ik loop snel naar boven waar ik Roos met rode koontjes in de deuropening tussen bad en slaapkamer aantref. Ze zit op een handdoek met een spoortje vruchtwater vanuit de badkamer. Ze zitten met een trotse gloed naar hun pasgeboren zoontje te kijken. “Ik ben dus Leonie, wat hebben jullie het knap gedaan!” Ik help haar naar bed waarna de placenta geboren kan worden en hun zoontje lekker warm wordt gehouden. De placenta volgt in Lotus, wat betekend dat hij nog aan de baby vastzit en nog niet is doorgeknipt. Samen komen we op het idee om hun oudste zoon van vijf jaar van beneden te vragen of hij hem misschien door wilt knippen. Hij doet het met veel trots en interesse, de hele placenta wordt nauwkeurig bekeken en hij stelt kritische vragen over het hele gebeuren, het zou mij niets verbazen als hij net als zijn ouders, later ook het artsenvak zou gaan kiezen. En zo straalt er nog iemand van trots om deze ere taak te mogen volbrengen.
Een week later komt er een handgeschreven briefje met de post. Ze willen mij zo graag bedanken voor de beste bevallingen die ze hadden kunnen voorstellen. De woorden aan de telefoon waren genoeg om het vertrouwen te krijgen dat ze dit konden en ze hadden het niet anders gewild. P.s. de juf op school wordt wel een beetje gek van de navelstreng verhalen van onze oudste zoon, hij heeft het over niets anders! Maar hij zal je eeuwig dankbaar zijn.
Kind geboren zonder verloskundige; bingo!