Tijdens een van mijn waarnemingen in de polder ontmoet ik Omar en Alina. Ze hebben een voor mij onuitspreekbare exotische achternaam die afkomstig blijkt te zijn uit het verre Syrië. In Syrië is hun oudste zoontje geboren en helaas moesten ze hun prachtige geboorteland verlaten vanwege de heftige oorlog die ook hun woonplaats had bereikt. Ze werkte beide aan de universiteit en hadden een mooi vrijstaand huis, met lieve vrienden en familie om zich heen. Het verhaal over hun vlucht was ronduit verschrikkelijk. Met vele omzwervingen komen ze uiteindelijk hier in de polder terecht in een doorsnee woonwijk. Al snel blijken ze in verwachting van een tweede zoon en in een rap tempo leren ze Nederlands, ik ben onder de indruk van hun enorme doorzettingsvermogen!
Tijdens de zwangerschap blijkt dat Alina graag in het ziekenhuis wilt bevallen, het begrip thuis bevallen wat in Nederland zo normaal is, vindt Alina maar heel bijzonder. Omar verteld dat het in Syrië zelfs gebruikelijk is om te kiezen voor een keizersnede zodat vrouwen niet op een onverwacht moment de straat op moeten met weeën. Ik ben er even stil van. Met de boodschap dat ze wel vlot aan de bel mogen trekken, aangezien het wel een half uur rijden is naar het ziekenhuis met de auto, nemen we weer afscheid. Wellicht tot snel?
Het is zondagochtend vroeg als Omar mij wakker belt. “Goedemorgen Leonie, de pijn is begonnen om vijf uur nu elke vijf minuutjes pijn. Water is nog niet gekomen. Kun jij komen?” Natuurlijk kom ik er aan! De vogeltjes zingen voorzichtig hun eerste lied als ik twintig minuten later binnenstap en zie ik dat Alina inmiddels al weeën heeft om de twee minuten en dat het aardig rap doorzet. Ik luister vlot naar de harttonen, een mooi en constant tempo. Ik vraag aan Alina of het goed is om een inwendig onderzoek te doen om iets beter in te schatten hoeveel tijd we hebben om in het ziekenhuis te komen. 6 centimeter, de vliezen puilen uit en het voelt heel gunstig zoals wij dat noemen. Oftewel deze baby gaat wel erg vlot komen deze zondagochtend! Voorzichtig probeer ik te peilen of Alina niet toch liever thuis wilt blijven nu het zo snel gaat. Stellig springt ze uit bed pakt de maxi cosi onder haar arm “Nee ik ga naar ziekenhuis! Lukt best, geen probleem!” Ik voel dat we snel een keuze moeten maken, maar aangezien Alina haar keus heel duidelijk is, geef ik haar de voordeel van de twijfel. Ik vraag ze wel om dan bij mij in de auto te stappen en een beetje vlug. Dat laten ze zich niet twee keer zeggen. Ik bekleed de voorstoel snel met wat matjes voor eventuele lekkage onderweg. Ik prop de ziekenhuis koffers na een snelle grap of ze van plan waren daar een maand te blijven op de achterbank naast de maxi cosi en meneer. De achterbak staat vol met mijn verloskunde uitrusting (of zoals ik het vaak zeg het verplaatsbare mini-ziekenhuis voor thuis) en de baarkruk.
Het gaspedaal wordt even goed ingedrukt op weg naar het ziekenhuis en in de polder is dat op een elke tractor na vaak niet zo’n probleem. Ik bel snel het ziekenhuis dat we er aan komen en of ze alles klaar willen zetten. Al rijdend puffen we gedrieën de weeën weg, lieve help ze worden steeds sterker en we moeten nog zo ver, ik knijp mijn billen bij elkaar van spanning of we het gaan redden. “Alina heb je gezien dat deze auto bekleding van stof is? Jij wilt graag naar het ziekenhuis dus hou die baby nog even binnen he! Nog vijftien minuutjes meis.” Ze knikt dapper haar hoofd. Nog tien minuten rijden, nu nog acht minuten. Plots kijken twee paar grote donker bruine ogen mij aan “water komt veel water komt”. Shit dat is geen goed nieuws, want dan volgen de persweeën vaak niet veel la… “aarrrgghh ik moet nu persennn”. “Alina jij gaat nog helemaal niet persen hier in mijn auto, we gaan ze nog zeven minuten wegzuchten!” De auto stijgt bijna op van al ons gepuf. We rijden zo hard veilig is. Ik stel snel het ziekenhuis op de hoogte met de speaker aan hoef ik eigenlijk niets meer te zeggen. Ze horen dat we er aan komen en wel snel. “Baby komt echt nu!” Als we de hoek van het ziekenhuis oprijden. Naast de auto staat de brandcard al geparkeerd en met twee sterke verpleegkundige hebben wij Alina linea recta op het bed hup naar de verloskamer. Ik gebaar Omar snel mee te gaan en ren met mijn spullen achter ze aan. De auto komt straks wel weer. Nog geen drie minuten later wordt een een stralende zoon geboren. En nog geen drie uur later zijn Alina en Omar al weer thuis op hun blauwe wolk.
Als ik ze weer terug zie ben ik erg benieuwd hoe ze op de geboorte terugkijken. Ik zelf vond het super stressvol en vond de beslissing om nog te gaan rijden niet perse de beste keus. Ik wordt warm verwelkomt met thee en koekjes. Ik vraag voorzichtig hoe ze er op terugkijken nu een paar dagen later. Tot mijn verrassing begint Alina keihard te lachen en verteld met haar grappige accent “bevalling was zo grappig! Ik vond echt heel leuk Leonie! Jij zei nog niet persen want auto is van stof, vlekken is niet handig! En toen floep allemaal water in auto haha. Maar gelukkig goede plek want precies op matje is geen probleem. Bijna baby in auto maar gelukkig net in ziekenhuis was wel echt grappig.”
We hebben nog beide lang zitten gieren van het lachen. Wel maakt ze aan het eind de belofte om bij een eventuele derde baby, als het hun gegund wordt door Allah, thuis te gaan bevallen; dat lijkt haar toch ook wel fijn nu. Wat een opluchting.