Al in week drie van de opleiding aan de verloskunde Academie in Amsterdam was het tijd voor de allereerste stage. Ik wist amper hoe ik het woord verloskundige spelde, maar uiteraard had ik heel veel zin in mijn eerste stage! Ik had met mijn 18 jaar gelukkig al wel een jaar verpleegkunde gestudeerd, dus de vaardigheden “medisch handen wassen” en “hoe trek ik steriele handschoenen aan?” had ik al geleerd. De vaardigheden “hoe verschoon ik een ziekenhuisbed” (ja daar moet je echt een toets voor doen als HBO-verpleegkundige en daar kun je dus voor zakken) en “hoe breng je een neussonde in” leken mij niet zo van toepassing voor deze stage, maar je kan het maar geleerd hebben. Op maandag heb ik mijn introductie dag bij de allereerste stage praktijk en het is gelukkig in de buurt van het appartement van mijn vriend. Het pand zit aardig verstopt dus op mijn eerste dag kom ik al bijna te laat omdat ik het niet kan vinden, gelukkig was ik, met alle zenuwen in mijn maag, veel te vroeg weggegaan. De vriendelijke verloskundige bespreekt hoe de week er uit komt te zien en ik sla op dat ik de eerste dagen meeloop met het spreekuur en daarna met de dienst, prima!
Stiekem hoop ik tijdens de dienst een bevalling te mogen meemaken, dat lijkt mij zo bijzonder! Op de middelbare school had ik al bijna een bevalling meegemaakt tijdens een maatschappelijke stage die ik had weten te regelen op de NICU en verloskamers in Groningen (intensive care voor baby’s), maar dit werd uiteindelijk een geboorte met een vacuüm en dat vonden de artsen toch een beetje te indrukwekkend voor mijn “maatschappelijke stage” als jong guppie van een jaar of 14.
Na de introductie dag en mijn allereerste spreekuren waar ik mij op de dag van vandaag werkelijk waar niets meer van herinner, kan ik mij het volgende moment tot op de kleinste details herinneren. Mijn vriend en ik gaan deze dinsdagavond rustig slapen en ik zet mijn wekker weer voor de volgende dag spreekuur. Ik zet zoals altijd mijn telefoongeluid uit en leg hem aan de lader op mijn nachtkastje. Midden in de nacht wordt ik toevallig wakker van getril, het is mijn telefoon: “Leonie we gaan naar een bevalling! Het is een tweede kindje, ik ben daar al en het gaat vlot. We gaan zo naar het ziekenhuis kun jij daar rechtstreeks heen gaan?” Huh? Maar ik had toch geen dienst? We zitten beide rechtop in bed en het felle licht verblind onze ogen. Veel tijd om daarbij stil te staan hebben wij niet. Ik heb werkelijk niets klaargelegd want wist ik veel dat dit zou kunnen gebeuren? Ik trek als een bezetene kleding uit de kast en spring in een sok terwijl ik tegelijk een shirt aan probeer te doen. Ondertussen roept mijn vriend vanuit de keuken “ik smeer boterhammen! En hier heb je een appel, banaan en koekjes!” Ik krijg de autosleutels en de volgestouwde tas met eten waar je u tegen zegt in mijn armen gedrukt. Ondertussen galmen de woorden van de verloskundige in mijn achterhoofd “het gaat vlot, het gaat vlot, het gaat vlot”. Een haastige kus krijgt het slaaphoofd van mijn vriend midden in de nacht nog mee en ik spring in onze wit/groene auto. Ik sjees als een idioot over de verlaten weggetjes naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen en na een lange speurtocht kom ik tot het besef dat ik nog eerder in het ziekenhuis ben dan de barende en de verloskundige. Oeps. Ze komen op hun gemakje ruim vijf minuten na mij aan. De volgende momenten herinner ik mij de sfeer van de bevalbubbel en de intimiteit in de gedempte verloskamer. Kort daarna zegt de verloskundige tegen mij: “trek je steriele handschoenen maar aan het kindje wordt zo geboren.” Als de dood om dat moment te missen lukt het voor geen meter om die dingen steriel aan te trekken zoals ik heb geleerd. Twee vingers in de verkeerde gaten, wat een ramp! Dit was het enige wat ik wel dacht te kunnen. Mijn hart klopt hard en snel tegen mijn borstbeen. “Fuck it” denk ik en trek ze stiekem niet-helemaal-steriel aan. Niet lang daarna zien wij een stukje hoofd verschijnen, ik denk in eerste instantie dat het helemaal mis is. Het stukje hoofd is helemaal gerimpeld en het lijkt alsof we rechtstreeks op de hersenen kijken. De verloskundige lijkt niet onder de indruk en met de volgende wee wordt het hoofdje geboren en schuiven de schedelnaden als volmaakt naast elkaar en zie ik opeens een perfect rond baby hoofdje. “Kom we doen het samen” zegt de verloskundige terwijl ze mijn handen begeleid en we samen het kindje op de borst van mama leggen. Een prachtig meisje met een perfecte start laat goed van zich horen. Lyse wordt geboren, haar eerste verjaardag; mijn eerste geboorte die ik mocht aanschouwen.
2012 is voor ons beide het startpunt van een heel bijzonder avontuur. We maken nog een foto die ik later van de kersverse ouders uitgeprint krijg met een fantastisch handgeschreven briefje, deze kijk ik nog steeds graag terug. Acht jaar wordt ze volgende week alweer, wat is tijd toch een bijzondere factor!
De handschoenen heb ik dezelfde dag nog leren aantrekken, de tas met eten bleef onaangeroerd, vriendlief (inmiddels manlief) bleef hierna gewoon in bed bij nachtelijke telefoontjes en ik zorgde dat ik altijd mijn spulletjes klaar had liggen. En oh ja, het gaat vlot betekend in de verloskunde niet altijd dat je binnen vijf minuten een baby ziet.