Juli 2016
Het is vrijdagochtend rond een uur of 5 als de diensttelefoon gaat. Ik ben twee weken geleden beëdigd als verloskundige en ik heb inmiddels twee bevallingen begeleid, een beetje spannend is die telefoon dan nog wel! Het is David de man van Eva. In mijn gedachte loop in de lijst van uitgerekende zwangeren na en dan gaat het belletje rinkelen: tweede kindje, hypnobirthing gedaan na een vervelende ervaring bij de eerste bevalling en nu weeën elke 3 minuten. Eva wil graag thuis bevallen en David vraagt of ik snel kan komen.
Gisteravond heb ik mijn kleding al keurig op volgorde klaargelegd. Zodat ik daar niet in het donker naar hoef te zoeken. Het is juli en gelukkig niet zo koud om dit tijdstip. Met de opkomend zon rij ik in mijn vroed-mobiel ik naar David en Eva, in mijn hoofd nog even doornemend wat ik als eerste ga doen en klaarleggen. Ik bel de kraamzorg alvast want ik vermoed dat het wel eens snel kan gaan en de kraamzorg heeft wettelijk (maximaal) een uur aanrijtijd. Als ik binnenkom zit Eva in kleermakerszit beneden op bed, ze blaast de weeën weg met een pfoei pfoei geluid. Ze zegt lachend tussen de weeën door: “Ik heb geen idee wat ik aan het doen ben Leonie, geen idee of dit hypnobirthing is? Doe ik het goed?” Als ik haar ontsluiting controleer blijkt ze al 9 cm ontsluiting te hebben! “Nou Eva geen idee of het zo hoort, maar het werkt, je kan nog lachen en het kindje is er al bijna!” Ze weet niet wat ze hoort. Als de wiedeweerga vraag ik David 2 emmertjes en vuilniszakken te halen en onderweg de waterkoker aan te zetten voor de kruikjes. Ik pak het kraampakket onder een kast vandaan en leg vlot alle spulletjes klaar terwijl ik ondertussen mee pfoei pfoei met Eva. Ze doet het super en binnen een kwartier zijn daar al de eerste onmiskenbare persweeën. “Rustig aan niet te snel” is het enige wat ik hoef te zeggen, verder doet ze alles op haar eigen kracht. Prachtig om te zien! Niet veel later wordt er een blakende zoon geboren. Bram is zijn naam en ruim 8 pond schoon aan de haak.
Na de geboorte van Bram slaat de situatie om, Eva begint in rap tempo bloed te verliezen en zegt steeds “ik voel me steeds wegvallen het gaat niet goed hoor!”. De kraamzorg is nog niet gearriveerd en ik kom handen te kort. Ik vraag aan David of hij even wat spulletjes wilt halen, hij loopt weg en plots horen we een keiharde knal, waarop hun oudste dochter boven in bed wakker wordt en begint te huilen. Eva dirigeert mij snel te kijken wat er met David is. Snel kijk ik om de hoek en zie ik dat David flauw is gevallen en met zijn oogkas op de deurklink is geland, hij is gelukkig bij kennis maar enorm beduusd door het hele gebeuren. Eva vraagt mij om hem te helpen maar ze heeft zelf een katheter nodig om de blaas leeg te maken, medicijnen die ik moet optrekken, baarmoedermassage, het bloed verlies wil ik wegen en de ambulance dienst wil ik graag inlichten ter preventie; en dit alles het liefst binnen 1 minuut. Ondertussen zet de oudste dochter het enorm op het krijsen. Waar blijft die kraamverzorgende nu? Gelukkig helpen de eerste handelingen al snel en stabiliseert het bloedverlies keurig op tijd. We ruimen alles netjes op, verschonen het bed, leggen Bram aan de borst, lappen David wat op, ik haal de oudste uit bed en het is net alsof er niets is gebeurd. Precies een uur na het belletje staat de kraamverzorgende piekfijn verzorgd voor de deur, ze had toch een uur aanrijtijd en dacht al dat ze te laat zou komen dus heeft zich even opgefrist. Ah fijn, ze is er nu in elk geval. Ze krijgt het verse geboorte verhaal in geuren en kleuren te horen, zo blijkt ook dat zowel David als Eva na de vorige bevalling ook weg/flauwval neigingen hadden gehad, ze kunnen beide niet tegen bloed. Dat was op zich handig geweest om te weten ;). Bij inspectie van David lijkt het ons toch slim om even hechtingen te halen bij de huisartsenpost en de kraamverzorgende gaat met hem op pad. En Eva? Die had geen schrammetje.
Namen gefingeerd, kindje op de foto is niet hetzelfde kindje als in het verhaal