Vandaag mag ik het indrukwekkende verhaal en deze prachtige foto’s van A en R delen (zoals ik het zelf heb ervaren). Ze vinden het fijn als lotgenoten het hier ook kunnen lezen en hopen dat je het overslaat als je het niet wilt lezen/zien. Trigger warning: het verhaal gaat over enorm verlies, maar ook over liefde en geluk.
Ik leerde A en R kennen in het voorjaar van 2020. Ze kwamen bij mij op spreekuur voor de termijnecho en het gesprek over de mogelijkheden van prenatale screening. Ik herinner mij twee hele enthousiaste jonge ouders en we genieten samen van het kleine mensje op het beeldscherm. We maken veel foto’s en geinen nog even over de nub-theorie en met de woorden “nog niets op kopen hoor, maar als je het echt wilt weten wat ik denk; denk ik 60% kans op een jongen”. Achteraf hebben ze stiekem meteen iets blauws gekocht, ik had het wel echt duidelijk gezegd hoor ;).
Helaas is het prille geluk van korte duur als er verschillende afwijkingen te zien zijn bij de twintig weken echo. Bij aanvullend onderzoek blijkt er sprake van meerdere chromosoom afwijkingen en maken ze de uit liefde voor hun kindje de hartverscheurende keuze om het kindje te laten gaan. Als verloskundigen achter de schermen zijn we verslagen van dit heftige nieuws. Hun kleine dochtertje E wordt stil geboren 🦋 💫. Mijn collega begeleid hen door dit afscheid heen, maar voor iedereen is dit natuurlijk heftig. We worden uitgenodigd op de uitvaart van E en we besluiten samen te gaan. Het is de eerste uitvaart van een kindje waar ik zelf heen ga en dat doet mij wel veel. Ik ben best empatisch aangelegd en als iemand verdrietig is dan komen mijn tranen erg snel omhoog en ik hoop dat ik de balans tussen eigen verdriet en niet té heftig huilen wel een beetje kan bewaren. De uitvaart is zo mooi georganiseerd en zo cru dat ze afscheid moeten nemen van dit kleine meisje. De sfeer, muziek en woorden van haar papa en mama zouden iedereen in zijn ziel raken. Ook het geluk rondom hun dochtertje komt mooi naar boven, vooral om “de echoscopiste die dacht dat je een jongen zou zijn, maar mooi niet!” Kunnen we allemaal lachen. Nadat we een laatste keer langs lopen huil ik even uit bij mijn collega, dat mag er even zijn, verloskundigen zijn natuurlijk ook maar mensen.
In het najaar van 2021 komen A en R nog altijd even lief, maar uiteraard best gespannen, terug naar de praktijk met een nieuwe zwangerschap. Na een spannende zwangerschap met regelmatig contact waarbij er ook steeds meer vertrouwen komt met alle goede uitslagen is A inmiddels 41 weken zwanger. Ze zouden graag een fijne thuisbevalling wensen in bad om hun zoontje te verwelkomen. Bij 41 weken besluiten ze om te gaan strippen en dit heeft goed effect! Er komen langzaam wat eerste weeën op gang, maar alles gaat prima met z’n tweeën dus ze doen lekker hun ding samen. Tot dat R om 19u belt dat een bezoekje wel fijn zou zijn, prima ik kom er aan! Ik krijg nog een halve avond maaltijd in een bakje mee van manlief en pak mijn spulletjes. Dan zie ik een bekend nummer oppoppen om 19.14, A heeft persdrang! Ik scheur door het dorp en het bakje avondeten vliegt nog net niet door de voorruit 🤣. En dan komt de avondvierdaagse voorbij. Oh no alles staat vast en de stoet is nog eeuwig lang en loopt letterlijk nog 3x over dezelfde weg als waar ik overheen moet. Raampjes open, verloskundige spoed bordje zwaaien en al toeterend “SPOED” roepen. Zeer boze mensen tot het gevolg en net geen kinderen van hun sokken gereden. Het hielp dat ik werd herkend en iemand riep: “dit is de VER-LOS-KÚNDIGEEE”. Even later sprint ik met m’n portable ziekenhuisje op m’n rug naar binnen en hoor ik de onmiskenbare geluiden van persdrang. Geen tijd meer voor het bad, maar wel voor de kraamzorg en fotograaf om op tijd te arriveren. Op de baarkruk zien we het kleine jongetje langzaam verschijnen, het komt zo dichtbij dat het wel erg spannend is voor A. Op het eind begint het hartje van het kindje een beetje te dippen en is het herstel tussendoor ook matig, even een momentje met zweethandjes voor mij. In mijn hoofd een innerlijke discussie met “niet te veel uit angst handelen en dit kind mag écht niets overkomen”, net op tijd wordt het kindje spontaan geboren en laat hij gelukkig voor iedereens spanning in de kamer direct van zich horen. Wat een ontzettend fijn geluid na een stil geboren kindje. Welkom lieve Rr! Ik zie bij R een enorme ontlading en voor A is het een moment van herbeleving, alle emoties passeren de revue (op de foto’s zie je dit misschien ook). Met z’n drietjes laten we ze even landen en E is er als grote zus in alles ook bij. Het gaat goed met ze en ze mogen een goede kraamweek beleven met elkaar, het is ze enorm gegund! Als ik ‘s avonds laat terug keer bij mijn auto met een “midwife-glow” op mijn gezicht, komt de geur van het avondeten mij tegemoet, hmm nog best te eten ;).
Deze stoere familie gaat zelfs na enkele weken emigreren voor het werk naar Aruba en de kleine Rr groeit als kool! Wat bijzonder om zo’n mooi hoogtepunt samen mee te maken na het dieptepunt van verlies 🧡
