Het was een drukke dienst op een herfstige dag in november. Er werden in mijn dienst al twee kinderen geboren en tussen de geboortes door moesten er kraamvisites worden gereden, belletjes worden gepleegd en administratie gedaan. Na een vrij verlaat diner was ik dan ook blij om eindelijk op bed te ploffen. Ik schrik helaas al snel wakker van een luide beltoon naast mijn oor en zie ‘verloskundigenpraktijk Houten’ in mijn scherm oplichten. Ik weet meteen wat dit betekend, wij zijn namelijk elkaars achterwacht praktijk. Mochten we dus een keer dubbel staan kunnen we elkaar in nood bellen. Ik kuch een paar keer om mijn slaap-stem iets te verbloemen en krijg een collega aan de lijn met een barende hoorbaar op de achtergrond. Of ik iemand ‘wil gaan beoordelen’, eerste kindje amper een uur weeën en gebroken vliezen. Heel eerlijk ben ik iets wat chagrijnig dat mijn collega mij belt voor iemand die waarschijnlijk nog minstens twaalf uur langer bezig is (and boy was I wrong). De verloskundige in mij wordt soms iets later wakker dan mij als persoon die graag zoals een normaal mens behoefte heeft aan slaap zullen we maar zeggen.
Eenmaal aangekleed en in de auto met Qmusic op de achtergrond wordt ook de verloskundige in mij wakker en rijd ik richting Houten. Het is een apart gevoel dat ik straks ergens binnenstapt bij mensen op de meest bijzondere/intense dag uit hun leven en wij elkaar nog nooit hebben ontmoet, het is vaak zelfs zo dat we elkaar daarna ook nooit meer zien. Ik ben benieuwd!
Ik parkeer mijn auto en ga achterom naar binnen, waar ik Marieke en Roan voor het eerst ontmoet. Marieke vangt heel rustig en beheerst de weeën op het toilet op. Ze komen mooi regelmatig, het vruchtwater is helder en het hartje klopt zoals het zou moeten, top! Ik neem samen met Marieke en Roan hun geboortewensen door, ze willen graag bevallen in het Antonius ziekenhuis. Als we na een klein tijdje iets aan elkaar gewend zijn stel ik voor om een inwendig onderzoek te doen om te zien waar we staan en om een plannetje te maken hoe nu verder. Ik bereid Marieke voor op mogelijk in haar oren een wat teleurstellend aantal cm ontsluiting (and boy was I wrong again…), omdat het nog geen twee uur bezig is en leg uit over het verstrijken en verweken voor de baarmoedermond voordat deze zich kan openen. We verplaatsen even naar de bank met een matje er onder en ik voel vrijwel direct een koppie onder mijn vingers. Het kindje zit al erg diep en er is sprake van 9,5 cm ontsluiting! Wow, die had ik even niet zien aankomen (ik maak meteen excuses in mijn hoofd richting mijn Houtense collega). Al snel komen we tot de conclusie dat verplaatsen naar het ziekenhuis geen goed idee meer is, ondanks dat ze dit geen seconde hadden bedacht schakelen ze enorm snel om. Aanstaande papa Roan die haalt wel even een (werkelijk loodzwaar) matras van boven en die gooien we op de robuuste houten keukentafel. In mum van tijd heb ik mijn ziekenhuis-op-wielen uit mijn achterbak geladen, de kraamzorg gebeld en de baarkruk en kraampakket uitgestald. We koken water en vullen de kruikjes zodat het kindje straks letterlijk en warm onthaal krijgt en dat laat deze baby zich niet twee keer zeggen, want maar liefst dertien minuten later is daar al de eerste echte perswee.
Marieke zit op de baarkruk met Roan als support achter haar, ik zit in kleermakerszit voor ze en luister geregeld naar het kleine hartje. Marieke moet even alle zeilen bij zetten dit laatste stuk en dat is best heftig. Inmiddels is ook de kraamzorg gearriveerd en heerst er tussen de weeën door een gemoedelijke sfeer. Ik zit op de grond en bedenk me ondertussen of het geen kwaad kan als hier een verdwaald druppeltje vruchtwater op zou landen, het lijkt namelijk op eikenhout. Het blijkt een PVC vloer te zijn dus het is geen probleem wordt mij medegedeeld tussen het persen door, we moeten er een beetje om lachen. Ik vraag ze met een lach of we na de geboorte even het merk van de vloer kunnen uitwisselen want dit wil ik ook wel in ons nieuwe huis.
Na ruim een uur persen wordt daar een prachtige dochter geboren die de naam Emma mag dragen. Ze heeft een fantastische start en haalt direct twee tienen voor haar apgarscore. Marieke en Roan verwelkomen haar in heel veel liefde (en ook heel veel ongeloof, Marieke kon niet geloven dat dit echt haar dochter was; super vertederend). We verplaatsen ze na een tijdje van baarkruk naar het matras op de keukentafel om even bij te komen. Wie had dit gedacht gisteravond! De placenta volgt soepel en het bloeden stopt al snel zoals een vroedvrouwen hart betaamd. Helaas zie ik na een tijdje dat het niet verantwoord is om Marieke thuis te hechten en besluiten hiervoor toch even naar het ziekenhuis te verplaatsen. We nemen nog onze tijd om Emma haar gouden uur te gunnen en kijken haar nog in de rust na thuis voordat ze haar eerste ritje maken; weliswaar de andere kant op als eerder verwacht. Eenmaal in het ziekenhuis moeten we wachten op de gynaecoloog en neem ik afscheid van het kersverse gezinnetje. Wat bijzonder om zoiets mee te maken bij mensen die je nooit eerder hebt ontmoet!
Ik kreeg een hele tijd na de geboorte van Emma een berichtje van Marieke, ze had mij opgezocht en wilde mij na een speurtochtje laten weten dat ze er zo goed op terugkijkt en dat is natuurlijk heel fijn en lief om te horen. Overigens heb ik de naam van de vloer na de bevalling gelukkig nog gekregen en ligt deze er twee jaar na dato eindelijk in bij ons thuis, al met al een bevalling om niet zomaar te vergeten!