Daar is hij dan! Mijn eigen geboorteverhaal van de kleine Jenthe. Even een disclaimer vooraf: dit is mijn eigen ervaring. Een ervaring die liep zoals hij liep, maar waar (helaas) geen sprake was van een vlotte geboorte, zoutlamp of geboortebad met gezellige lichtjes. Het duurde lang en was erg pittig inclusief liggingsafwijking en ZES(!) uur knallers van persweeën, als je dat niet wilt lezen: doe dat dan vooral niet. Wel kijk ik, ondanks dat alles anders liep dan je stiekem hoopt, terug op een hele vrije geboorte zonder enige vorm van trauma. Alle keuzes die zijn gemaakt heb ik zelf in eigen regie gemaakt met hele lieve mensen om mij heen en dat zou ik iedereen gunnen. Ik had even tijd nodig om te ‘rouwen’ om het verlies van een rustige en mooie geboorte thuis in bad, zoals ik graag had gehoopt. Maar naast de tijdelijke rouw om dat wat niet is geweest, ben ik niet verdrietig om hetgeen wat wel is geweest. Ik neem jullie er graag in mee.
Al weken heb ik af en aan harde buiken, maar aangezien het toch niet doorzet neem ik het allemaal niet zo serieus. Ik heb uit nieuwsgierigheid wel eens geprobeerd om te kijken of ik mijzelf kon toucheren of er al iets gebeurde door het gerommel, maar het hoofdje zat erg diep en ik kwam er totaal niet bij, dus wachten we het rustig af. Ik ben al zo lang ziek deze zwangerschap (zie hier), dat het mij eerlijk gezegd echt totaal niet interesseert of ze eerder komt of langer blijft zitten. Die paar dagen meer of minder kunnen er ook nog wel bij. Wel hoop ik geen lastige keuzes te hoeven maken over wel of niet inleiden bij 42 weken etc. dus alles daarvoor is prima.
Op de uitgerekende datum begint het wat serieuzer te rommelen, ik merk zo rond de 10 minuten lichtelijke krampen op. Er komt nog een vriendin gezellig op visite en aangezien Menne vandaag op pad gaat (mijn collega Menne staat voor mij op wacht, wat een held!) laat ik weten dat het wat rommelt, waarop Menne even poolshoogte komt nemen om voor zichzelf zeker te zijn met een gerust gevoel op pad te kunnen. Ik voel dat het er aan zit te komen (dat geef ik overigens nog niet toe, want het zal maar niet zo zijn), maar het heeft nog even tijd nodig. De dag en mijn buik rommelt door. Ik koop nog wat ingrediënten om appeltaart te kunnen bakken tussen de beginnende weeën door (little did I know… ik heb hem pas gebakken toen mijn collega’s na een maand op kraamvisite kwamen) en met een iets gespannen gevoel gaan we de nacht in, zal het gaan gebeuren? De nacht verloopt onrustig, maar we slapen tussendoor nog wel wat. Om half 5 liggen we wakker in bed en geef ik aan “dat het wel heel irritant is en dat het óf door mag zetten óf gewoon weer moet stoppen”. Dat bleek letterlijk het startschot te zijn en volgen de weeën zich keurig binnen de vijf minuten op. Al snel wil ik het bed uit en merk ik al snel dat het fijn is als Quartin in mijn rug mee drukt. De skippybal en/of ergens overheen leunend is prettig om de weeën op te vangen.
Om 9 uur wordt de dienst overgedragen en weet ik dat Menne officieel de dienst in gaat. Ik heb even snel in de agenda gekeken en er staan best wat visites (ja de verloskundige in mij komt nog best vaak terug deze dag). Ik voel dat deze baby er de komende uren nog niet uit gaat vallen, maar aangezien de geboortefotograaf Milou en kraamverzorgende Mirjam ook nog voor mij op wacht staan, vraag ik of Menne voor haar visites even langs wilt komen, ik heb behoefte om te weten waar we staan. De weeën zijn al best krachtig, maar wisselen nog iets van sterkte en frequentie, de ontsluiting valt ons beide een beetje tegen; 1 cm (wel verstreken, maar erg sacraal voor de kenners, daardoor is het toucheren ook best pijnlijk en snap ik meteen waarom het mijzelf eerder niet lukte). Ik haal wat bevallingen voor de geest waar het na 1 cm opeens heel snel ging en probeer weer even de motivatie te pakken. We spreken af dat Menne haar ding gaat doen en ik probeer zoveel mogelijk nog rust te pakken. Mijn idee om tussendoor nog ontspannen de appeltaart te bakken is niet echt van toepassing; de weeën zijn erg venijnig waardoor ik echt flink mee moet ademen.
Als Menne rond 13u weer terug is heeft ze fruit en lunch meegenomen en ademen we de weeën samen weg terwijl manlief zijn spierballen op mijn rug aan het werk zet. Als ik mijzelf de weeën zou zien/horen opvangen (ik ‘oef’ de weeën inmiddels weg) zou ik het inschatten op 6-8 cm, het gekke is alleen dat het vooral rechts onder in mijn rug zit. Om 15.30 (dat is 5,5 uur na de 1 cm en 11 uur nadat de echte weeën zijn begonnen) is het helaas maar een schamele 2 cm. Ik snap niet zo goed waar het aan ligt, ik wissel van houdingen ook al is dat niet erg prettig maar voor een goed doel (bad, douche, staan, trap op en trap af, liggen, zij, handen en knieën, skippybal), de weeën zijn super krachtig, ik kan met de hypnobirthing affirmaties aan echt best goed ontspannen en de mindset is op de goede plek. Inmiddels raak ik wel vermoeid en spreken we af dat we over 2-3 uur wel echt iets van vooruitgang moeten hebben om mijn al vermoeide HG lijf niet al te veel uit te putten. We proberen in deze 2-3 uur zoveel mogelijk houdingen en laten de geboortefotograaf komen, tussendoor krijg ik hapjes aardbei toegestopt “hopelijk de laatste HG aardbeien en zullen ze morgen weer heerlijk smaken!”.
Om 18.45 is het 3 cm, we staan even voor een dilemma. Ik voel dat er iets niet oké is, aangezien ik toch echt zeker weet dat de weeën echt goed zijn en iets mijn lijf stagneert. Er moet iets veranderen. Vliezen breken in de hoop dat het dan wel snel doorschiet (maar de weeën zijn nu al zo krachtig dat ik wat angstig ben voor het effect, plus dat het eventuele ritje naar een ziekenhuis er niet leuker op gaat worden) of toch voor pijnstilling en rust naar het ziekenhuis (maar ik wil zo graag thuis in bad bevallen). We kiezen uiteindelijk voor het breken van de vliezen. Met het breken komt er een wee opzetten waardoor de vliezen met een enorme kracht breken (niet erg passend bij 3 cm, meestal zijn de vruchtwater explosies pas richting het einde in mijn ervaring), het is gelukkig helder water! Ik voel de baby zakken en daarmee meteen lichte persdrang opkomen. Shit. Dat is geen goed teken bij 3 cm en een eerste kind. De persdrang wordt elke wee sterker, we proberen bijna nog de handstand uit om de druk er af te halen, maar het is oer- en oersterk. We hopen dat het snel doorzet, maar ik weet uit alles dat dit een liggingsafwijking is; eindelijk snap ik de oorzaak van de stagnatie en mijn niet-oké gevoel. Het voelt zo naar om te moeten persen terwijl de ontsluiting het nog niet toelaat. Het is intens heftig en overweldigend, elke twee minuten blijft het maar komen. Ik doe zó hard mijn best om zo veel mogelijk weg te zuchten, maar met echte reflectoire persdrang is dat 1000% onmogelijk. “als maar niemand gaat zeggen dat ik niet mag persen! Want dat snap ik zelf ook wel, maar het gaat echt niet anders” roep ik tussendoor. [Voor alle zorgverleners hier, please zeg dat ook echt niet in zo’n geval, maar help iemand zo goed en kwaad voor en na de persdrang te zuchten. Zeggen dat iemand dat niet mag persen is gelijk aan iemand totaal niet serieus nemen in mijn optiek.]
19.00 Doordat er zulke heftige persdrang is wilt Menne graag even weten wat er gebeurd. 4 cm en inderdaad een sterrenkijker (hoofdje ligt 180 graden de ‘verkeerde kant’ op gedraaid, wat zorgt voor te vroege persdrang). Menne stelt een ruggenprik voor omdat dit nog echt lang gaat duren, ik wil zelf toch nog blijven proberen in andere houdingen. We geven het een half uur, eerst op handen en knieën, op de skippybal en daarna op de baarkruk. Om 19.30 toucheer ik zelf 4 cm en de baarmoedermond voelt erg dik en ongunstig. Er komt weer een knaller van een perswee en Menne en ik kijken elkaar aan, helaas we moeten hier echt weg, dit is geen doen en kan zelfs bij 9 cm nog uren duren. Het Diakonessen is vol, we kunnen terecht in Antonius LR. Om 19.50 spring ik in de auto, als we gaan, dan zo snel mogelijk en jas die ruggenprik er maar in. Ik hoor Menne nog zeggen, misschien wordt het wel wat beter in de auto? Nou dat viel tegen, de rit heb ik de volle 25 minuten met vol gewicht aan het handvat aan het plafond gehangen (die zijn best sterk) en toen manlief even een hand op mijn been legde “HANDEN AAN HET STUUR” geroepen, dat was gelukkig het enige moment dat ik iets onaardig was haha. Op de parkeerplaats en midden in de hal van het ziekenhuis kwam er een heerlijke perswee die iedereen in volle glorie mocht meebeleven, nogmaals excuses; het was even niet anders haha. Eerlijk gezegd zag ik best op tegen het ziekenhuis, vooral welke zorgverlener ik zou treffen en of ze wel oké waren met mijn geboortewensen. Gelukkig trof ik een super fijn team, ging alles in overleg en Menne mocht mij verder blijven begeleiden, wat fijn! Ook fotograaf Milou was gewoon welkom ondanks de corona maatregelen. Ze toucheren om 21.00 8 cm, maar ze ligt nog steeds als sterrenkijker en de persdrang blijft onhoudbaar en ik voel dat er verder nog steeds een ‘blokkade’ zit. Om 21.10 hebben ze de ruggenprik al geplaatst, nadat ik tegen de anesthesist heb geroepen “wel een goede zetten he!? Niet zo walking epiduraaltje die eigenlijk net niets doet he? Daarvoor ben ik hier niet heen gekomen” volgens mij vond hij het wel grappig. Het idee dat de ruggenprik bijna zou gaan werken sleepte mij er echt doorheen. Alleen elke wee die volgt blijft helaas ontzettend veel pijn doen en de persdrang blijft onhoudbaar. Het enige wat ik merk na 20 minuten is een soort slapend/prikkend gevoel in mijn linkerbeen, wat eigenlijk alleen maar vervelend is. Dit is mentaal wel echt even een domper, ik keek enorm uit naar even een beetje rust.
Nadat het knopje in mijn hoofd weer omgezet is dat de ruggenprik gewoon niet zo gaat helpen, vang ik de weeën zo goed mogelijk op. Om 22.45, net als Menne even iets uit de auto haalt, voel ik haar opeens 180 graden draaien! Meteen daarna is de persdrang er net zo sterk als de afgelopen vier uur, maar eindelijk voelt het ‘goed’! Ik draai naar mijn linkerzij en zeg ‘nou ik pers haar er wel even uit, kom maar op!’. Na een kwartiertje gaat het mij al niet snel genoeg en wil ik graag naar de baarkruk. Aangezien ik toch alles nog voel verwacht ik niet dat de ruggenprik een probleem zal zijn en inderdaad, ik kan er prima naar toe lopen. Met een spiegel kijk ik mee wat er gebeurd en ik voel mee met het hoofdje om zo goed mogelijk te kunnen persen. Vooral het voelen werkt voor mij erg goed en heb ik bijna de volledige 2 uur gedaan. Door mijn sterke bekkenbodem spieren duurt het wel even, maar ik heb het gevoel dat ik dit gewoon kan! Rond middennacht begint het hoofdje ‘door te snijden’, vanaf daar is het wel echt pijnlijk en ben ik het ook wel een beetje zat. Om 00:10 staat het hoofdje bijna, maar lukt het mij niet meer om mijn handen vrij te hebben om haar aan te pakken. Menne sommeert mij om te gaan liggen op mijn zij op bed zodat het wel lukt, ‘HOE DAN?! Er hangt een half kind uit!?’ Maar zo blijkt, dat lukte natuurlijk gewoon. Op mijn zij, zonder de hulp van de zwaartekracht duurt het meteen iets langer, wat echt wel pijnlijk is, maar om 00.30 kan ik eindelijk samen met Quartin onze dochter aanpakken! Wat een heerlijk gevoel en zo’n ontzettende ‘instant’ opluchting. Het warme hoopje mens op mijn buik doet het meteen stralend, daar is ze dan, onze lieve Jenthe.
In het half uur dat volgt probeer ik Jenthe aan de borst te leggen, poept ze mij heerlijk onder en probeer ik een paar keer zelf de placenta geboren te laten worden. Na een half uur besluiten we toch oxytocine te geven aangezien de placenta nog muurvast zit en ik toch wat zenuwachtig wordt van het idee dat er nog een ritje naar de OK nodig zou zijn (de bingokaart was al vol genoeg had ik besloten). Aangezien de navelstreng nog vast zit, doen we een kocher op de navelstreng, zodat we zeker weten dat ik de enige ben die dit binnenkrijgt. Na 45 minuten besluit ik ook dat we mijn blaas gaan legen, want er zit nog geen beweging in de placenta. Al ben ik gewend dat alles lang duurt vandaag, ben ik zo blij als om 01:16 de placenta wordt geboren! Wat een heerlijk gevoel (een beetje als een nies die al eeuwig dwars zit en eindelijk komt en dan x100). Als Jenthe een uur of twee oud is en ik weer wat opgelapt ben, wordt Jenthe afgenaveld met een cordring. Menne kijkt haar na en ze doet het super, 50 cm en 3562 gram. We bellen onze ouders wakker en ik bestel de halve kaart om eindelijk weer lekker te kunnen eten! Helaas blijkt dat het nog drie weken duurt voordat de HG mijn lijf een beetje heeft verlaten, want eetlust is er helaas nog helemaal niet… Gelukkig kan het op dit moment de pret zeker niet drukken, ik zweef op mijn roze wolkje.
Na nog een voeding, douchen en vier keer plassen, waarna ik eindelijk niet meer te veel urine in mijn blaas heb om zonder katheter naar huis te mogen (iets eigenwijs en na 6 uur persweeën niet meer dan logisch als het even duurt vond ik), nemen we rond 06.00 ons meisje mee naar huis! Op naar ons leven als gezinnetje van drie.
Foto credits: https://www.miloudijkstra.nl