Het is lente, maar de hoeveelheid regen deze maand doet meer denken aan de herfst dan aan het einde van mei. De diensten zijn net zo wisselvallig als het weer en we hobbelen tussen thuis, spreekuur en dienst. Er is net een nieuwe student verloskunde gestart die hierna hopelijk kan afstuderen, leuk om met een bijna-collega te kunnen sparren over verschillende casussen.
Deze vrijdag staat er een vol spreekuur. Ik krijg een niet-pluis gevoel bij het verhaal van de eerste dame en zet van alles in werking zodat mijn collega dit volgende week kan opvolgen. Ik mag door voor een spiraal plaatsing, daarna is er sprake van een afbuigende groei van een kindje welke moet worden opgevolgd en kort daarna een consult waar niet 1 maar 2 kloppende hartjes op de eerste echo verschijnen! Wat een bizar spreekuur en we zijn pas net begonnen… even later komt mijn collega met een zichtbaar ontdane hoogzwangere Sanne er aan lopen. Ze krijgt nog een kopje thee en een tissue mee en mijn collega neemt met een meelevende hand op haar schouder afscheid. Sanne verteld dat ze er helemaal klaar mee is, het is mentaal erg zwaar. Hun vorige dochtertje werd bij ruim 41 weken geboren alleen deze baby lijkt misschien eerder te willen komen. Normaal zou dat helemaal prima zijn, alleen Sanne haar man zit nog in het buitenland. De grootste klus uit zijn carrière waar hij al lang aan werkt, alles is rond en precies daarna blijkt er een baby aan te komen die vlak rond deze datum wordt verwacht. Ga je de gok nemen of niet? Ze durfden het uiteindelijk wel aan. Een noodplan met twee zussen en ouders die anders met alle liefde komen ondersteunen, maar nu het echt dichtbij komt heeft Sanne toch een beetje spijt. Maandag om 08.50 is de landing van de vroegste vlucht, daarna is deze baby heel erg welkom. Ik heb tot maandagochtend 09.00 dienst dus we spreken af dat we elkaar vooral niet gaan zien.
Zondagavond rond etenstijd ben ik blij nog niets van Sanne te hebben gehoord. Ik bedenk om haar morgenochtend even te appen: “yes! Het is gelukt!”. Na een visite bij iemand anders belt laat op de avond Sanne, het lijkt toch te gaan beginnen. Ze is hoorbaar aangedaan. De vorige keer duurde de baring heel lang en het is nog niet zo ver doorgezet; we hopen heel hard dat het net op de valreep goed zal gaan.
Ik val in een onrustige slaap tot om 03.25 mijn diensttelefoon gaat, het is Sanne en ik hoor meteen dat het serieus is. In de holst van de nacht trap ik het gaspedaal even harder in, ondertussen laat ik mijn student ook weten die kant op te gaan. Ze moet wat langer rijden en de tijd om te wachten hebben we niet meer. Omdat de placenta de vorige keer niet los kwam is het advies om op tijd in het ziekenhuis te zijn, daar gaan we voor. Bij aankomst staat Sanne duidelijk heftige weeën op te vangen aan de keukentafel. Haar moeder is net gearriveerd en masseert haar rug. Ik zie, voel en hoor dat we een beetje haast hebben. Boven slaapt de grote zus dus snel maar stil worden alle spullen gepakt. Het blijkt dat Sanne al 8 cm ontsluiting heeft! Het hartje klopt dapper door. Ik maak snel de inschatting dat Sanne wel bij mij in de auto kan springen en we met een lege weg op dit tijdstip wel op tijd in het ziekenhuis kunnen zijn; het voelt als een lastige keus want onderweg een baby is echt het laatste wat we willen. Alleen hier in huis met opa, oma en slapend kind met verhoogd medisch risico is ook niet alles… Haar voorkeursziekenhuis ligt helaas vol, bij de woorden “geen plek” besluit ik meteen op te hangen en door te bellen. Het tweede ziekenhuis kan gelukkig wel een plek creëren, pfoe dat is een opluchting met de drukte van tegenwoordig. Opa zet de “belboom” in werking, haar twee zussen en de geboortefotograaf worden gebeld. Mijn student komt binnen en kan zich meteen nuttig maken door alle spullen in de auto te doen. Sanne geeft haar dochter nog even een kus, zij zal straks grote zus zijn als ze weer thuis komt. We rijden snel richting Utrecht, met het geluid van weeën in de nacht op de achtergrond. Bij elk keerpunt een korte check of het ziekenhuis nog haalbaar is, dat is gelukkig zo.
Bij aankomst staat haar zus met de verpleegkundige ons buiten al op te wachten met een rolstoel, fijn dat scheelt weer tijd. Snel parkeer ik mijn auto en met verhoogde hartslag neem ik een sprintje naar de verloskamer. Aldaar krijgt Sanne steeds meer drukgevoel en coach ik telefonisch haar andere zus op tijd naar de goede kamer. Haar zus is ook verloskundige en mag zo meteen haar nieuwe neefje of nichtje aanpakken. Met zes vrouwen met elk hun eigen rol coachen we Sanne het laatste stukje door. Er heerst een mooie sfeer, al beseft iedereen dat deze samenstelling anders en vooral een paar uur later had moeten zijn. In de vroege ochtend wordt een blakende zoon op de baarkruk geboren te midden van alle vrouwen, de ontlading bij Sanne is groot. Zonder woorden voelen we de dankbaarheid om op dit bijzondere moment samen te zijn en ook dat we liever anders hadden gezien. Zo snel het lukt wordt papa gefacetimed; hij zit in het vliegtuig om te taxiën. Tranen rollen over de wangen. Na het opstijgen wordt de placenta ditmaal wel normaal geboren en de opluchting is dan ook voelbaar in de kamer. Alle controles zijn verder goed en met een prachtig gewicht van 4,4 kg lopen wij even later de kamer weer uit op weg naar de auto. Samen met mijn student zitten we nog wat beduusd in de auto, nog geen drie uur te laat voor de geboorte van je zoon, wat een timing hebben sommige baby’s. Gelukkig kan papa nog net op tijd in het ziekenhuis zijn om daar zijn zoon te ontmoeten en zijn kersverse gezinnetje mee naar huis te nemen; met de filmpjes die ik heb gemaakt tijdens de bevalling en de foto’s van de fotograaf kan hij er toch nog een beetje bij zijn.
Welkom lief kleintje, het begin van je leven was al een heel bijzonder verhaal, ik ben benieuwd wat je in jou leven nog meer zal gaan beleven.