Inmiddels zijn wij, zoals de meeste van jullie weten, in verwachting van ons eerste kindje! En aangezien we vandaag precies op de helft van de zwangerschap zijn, is het tijd voor een terugblik naar het begin en het eerste trimester. Het was zeker geen ´fijne tijd´ en daarom extra fijn om nu op terug te kijken om alles een plekje te kunnen geven. Misschien geeft het jou wel herkenning als je er nog midden in zit. Lezen jullie mee?
Vanaf dat ik een klein Leonie’tje was, ben ik een echt ‘poppenkind’. Mama worden is voor mij dan ook een hele grote hartenwens. Wel ben ik vrij praktisch ingesteld en wilde ik graag eerst mijn eigen leven vorm geven en nog gaan reizen. Reizen hebben wij zeker gedaan en aangezien onze laatste reis eindigde in een ernstig verkeersongeluk in de middle of nowhere in Indonesië (Sumatra), waren we hier ook wel van “genezen” ;). Ik heb duizenden uren op kindjes gepast om lekker al mijn liefde te kunnen geven en ook in mijn werk kan ik veel van mijn liefde kwijt. Manlief twijfelde wel eens over zijn kinderwens, hij is nu eenmaal geen toekomstdenker zoals ik. Maar opeens voelde het voor ons beide goed. Een fijne baan, check! Een fijne woning, driedubbel check! & klapperende eierstokken, check! Ik stopte met de pil, ging braaf aan de foliumzuur en we zien wel wat er gebeurd.
Beide vonden we het ‘gewoon’ loslaten best lastig, nadat je zo’n knoop eenmaal hebt doorgehakt wilde we het liefst meteen zwanger worden. Gaat het allemaal überhaupt wel lukken? De verhalen van cliënten met ellelange en slepende trajecten grepen mij opeens naar de keel. Mijn cyclus was erg onregelmatig, ik had veel PMS klachten na het stoppen met de pil en er zijn al weinig dagen in de maand waarop je überhaupt zwanger kunt raken, dus al snel besloten we dat we de ovulatietesten er bij gingen halen. Laat ik het samenvatten als dat we het beide niet echt hebben ervaren als een leuke en spontane tijd, haha!
Na zeven lange maanden, met teleurstelling en negatieve testen, was het op 23 november 2020 dan eindelijk zover. Ik mocht ’s ochtends vroeg naar de kaakchirurg voor een dubbele extractie, joepie! Not. Op 25 november zou ik weer ongesteld moeten worden, dus zouden we op 27 november een test gaan doen, mocht het kunnen. “Ik voel me totaal niet zwanger hoor deze maand, dus zal wel weer niets worden. Misschien voor de zekerheid maar een testje doen, zodat ik tenminste gewoon medicatie kan gebruiken na de kaak operatie? De vorige keer had ik het hard nodig dus eigenlijk wel prima als het niet zo is deze maand.” Ik plas nog half slapend over een test en ga mij ondertussen klaar maken voor vertrek naar het ziekenhuis. Een paar minuten later kijk ik vluchtig naar de test en inderdaad ik zie maar 1 streep, dus helaas pindakaas. Quartin pakt hem wat dichterbij en zegt terwijl ik alweer wegloop: “Ah dit streepje is zo licht, dat zal inderdaad wel niets zijn.” Mijn hart slaat letterlijk over en ik sta in 1 klap stil. Hoezo een licht streepje? Een streepje is streepje, maakt niet uit hoe donker hij is. Positief is positief! Quartin is nog niet overtuigd, het lijkt inderdaad bijna niet zichtbaar. “Ik geloof het pas op 27 november, want dan zouden we gaan testen!”. Maar ik weet diep van binnen dat ik hartstikke zwanger ben! Haha dit moment had ik toch anders gevisualiseerd. Ik had gedacht dat ik heel ‘oers’ zou aanvoelen dat ik zwanger zou zijn, dat we romantisch samen zouden testen en een gat in de lucht zouden springen. Ik voelde mij totaal niet zwanger, het was niet bepaald een romantische setting, manlief geloofde het nog niet & ik was vooral aan het twijfelen wat ik nu in vredesnaam moest doen met de kaakchirurg? Het was vanwege werk en corona al 3 keer opgeschoven en zat er al een jaar tegen aan te hikken. Hoogzwanger of net bevallen leek mij ook geen best moment voor de kaakchirurg. Ik besloot uiteindelijk te gaan en dat was eigenlijk het begin van de ellende.
De kaakchirurg vond het prima en veilig om te behandelen, wel mocht ik naderhand alleen paracetamol en geen ibuprofen bruis zakjes. De verdoving werkte weer eens niet, dus elf spuiten en 40 minuten wachten in de wachtkamer verder kon ik eindelijk geholpen worden. De extractie ging zeer moeizaam, de kiezen braken af en kwamen er in tientallen stukjes uit. De kaakchirurg heeft meer dan een half uur zo hard aan mijn kaken getrokken dat ik al spijt had van mijn beslissing om dit zonder pijnstilling te moeten doen. “Nou meis dat was een hele bevalling! (woordgrappen had ie dan weer wel)” zei de kaakchirurg met zweetdruppels op zijn voorhoofd van de inspanning. “In elk geval ben je er van af en hoef je dit niet meer te doen.” Met waterige oogjes bedankte ik hem al slissend “Nou bedankt en niet persslooonlijk bedoelld, maar assjeblieft tot nooit meer zliens.” Ik kreeg een icepack en ging naar huis. Aldaar wilde ik na een paar uur toch wel wat proberen te eten, dus ik kreeg een heerlijk fruitpureetje van Quartin. Bij elke hap hoorde ik alleen een heel raar geluid. Na een paar hapjes dacht ik, dit is volgens mij niet normaal. Ik google en vrijwel direct staat er: antrumperforatie. Ik herken meteen de beschreven klachten en doe nog een testje om te zien of het echt zo is. En ja, ik kan met dichtgeknepen neus, alsnog ‘door mijn neus ademen’. Bizarre gewaarwording overigens. Ik natuurlijk meteen keihard huilen “Nu moet ik terug naar dat verschrikkelijke ziekenhuis en ik had nog gezegd tot nooit meer ziens.” Quartin belt direct het ziekenhuis en inderdaad we moeten terug. De kaakchirurg kijkt enigszins verbaasd als ik weer binnen kom. Het moet opnieuw worden verdoofd en er is een ‘herstel operatie’ nodig. Echt geen pretje, maar ik heb geen keus. Ik mag daarna wekenlang oa niet niezen met dichte mond, niet mijn neus snuiten of druk zetten op mijn holtes. Ook krijg ik enkele dagen later een infectie en mag ik nóg een keer terug. Ik verga deze dagen echt van de pijn en de paracetamol doet geen ene moer. Aangezien niemand verder van de zwangerschap weet kan ik ook niet alles delen. Na ruim een week gaat het ietsjes beter en willen we graag onze families verrassen met het goede nieuws! We doen een rondje en gaan bij iedereen los corona-proof op bezoek. We geven ze een plantje met een kaartje “ Alles wat je liefde geeft groeit. Flower loading (75%), little Flip loading (8%)”. We hebben iedere reactie gefilmd en dat was echt hilarisch om te doen. Sommige snapte er geen biet van. Anderen hadden het wel door, maar bijna niemand had het verwacht dus een extra bijzondere verassing!
Ik kon ruim een week na de kaakoperatie weer aan het werk en ook aan mijn collega’s heb ik snel het goede nieuws verteld. Het is immers in ons vak wel zo fijn om het te kunnen delen en uiteraard moest ik zelf toch ook op controle als ‘cliënt’.
Na net een weekje weer lekker aan de slag te zijn, terwijl ik mijn geheimpje met mij meedraag, wordt ik best wel misselijk. De eerste dag helpen crackertjes en constant kleine beetjes eten best oké. De volgende dag al wat minder, waarop mijn collega lief gember pillen gaat halen voor mij om deze te proberen. Ik merk niet echt een verschil en het spreekuur houden wordt (vooral met het mondkapje voor) steeds meer een uitdaging. ’s Avonds jas ik er nog een gemberpil in en al snel komt deze er ook weer uit. Echt tip nr 1: als je overgeeft neem NOOIT gemberpillen, want het brand verschrikkelijk en de geur en smaak, brr krijg er nog kippenvel van. Ik ben hier precies 6+1 weken zwanger en ik ga die avond de dienst in. Ik denk, nou ja 1 keer overgeven is super normaal dus dat kan prima. Maar helaas het gaat in een stroomversnelling. ’s Ochtends in bed heb ik al zo vaak overgegeven dat ik de tel kwijt geraakt ben. Ik heb de hele nacht maar gehoopt dat er niemand zou bellen, want dan moest ik een slapende collega haar bed uit bellen. Ik start meteen met ORS en merk al snel dat deze mate van overgeven echt niet normaal is. Ik probeer nog kleine dingen te eten of te drinken, maar niets helpt of werkt. Tussendoor bellen er wat cliënten en ik kan naast de overheersende gedacht ‘nu niet gaan kotsen, nu niet gaat kotsen’ niet meer zo goed nadenken over mijn antwoorden. Ook is de ene visite die gepland staat niet haalbaar om te rijden. In tranen bel ik mijn collega dat het niet gaat en of ze alsjeblieft de dienst wilt overnemen. Even later is ze er en bel ik meteen naar de huisarts, aangezien ik inmiddels al 20 keer heb overgegeven. De opmerking “ah wat fijn dat je nu als verloskundige dan zelf weet hoe het voelt” valt bij mij niet zo best. Ik had bijna willen terug zeggen dat ik hoop dat ze dat niet zegt bij elke oncoloog die nu zelf een tumor heeft (sorry huisarts ik voelde me niet al te best). Ze schrijft 3dd primperan zetpillen voor, welke Quartin ’s middags meteen gaat halen. Het helpt voor geen ene meter. Ik kan alleen maar op bed liggen 24/7 in het donker, spuug bakje na bakje vol en probeer kleine slokjes te drinken. Ik voel me net een zombie, ik heb geen enkele ruimte voor emoties. Tussendoor meld ik mij aan bij de HG (hyperemesis gravidarum) facebook groep voor tips, ik heb al wel door dat dit het gene is wat ik blijkbaar heb. Geradicaliseerde misselijkheid, ernstige kotsertis of hoe je het dan ook wilt noemen. Mijn lijf vecht de hele dag, het voelt letterlijk als vergif in mijn lijf. Het is emotioneel enorm zwaar, vooral omdat ik weet dat het net zo goed een miskraam kan worden (15% kans). Mijn lieve collega maakt dan ook bij 6+6 even een echo voor mij, een hels ritje al is het maar luttele kilometers van huis. Als er niets gegroeid is dan wil ik dat liever zo snel mogelijk weten en een kloppend hartje helpt hopelijk een beetje motiveren. Gelukkig zien we daar onze kleine rijstkorrel Flip met een kloppend hartje! Mijn urine heeft nog geen ‘ketonen’ dus er is nog geen absolute noodzaak voor opname in het ziekenhuis. Wel vraag ik bij de huisarts om andere medicijnen, omdat de primperan vrijwel niets doet. Ik krijg ook 2dd emesafene er bij. 5 zetpillen per dag is trouwens ook niet echt een aanrader, maar het was even niet anders ;). ’s Avonds merk ik dat ik in bed begin ‘te zweven’ en kan ik bijna niet meer op mijn benen staan. Het is best beangstigend en voor mij een teken dat het echt tijd wordt om naar het ziekenhuis te gaan voor opname, ik besluit de volgende ochtend te bellen. Gelukkig voor mij slaan hier de emesafene een beetje aan en ga ik van 20 keer per dag naar ongeveer 4 keer per dag spugen. Het nare gevoel krijg ik nu weggedronken, dus blijf ik liever weg uit het ‘corona ziekenhuis’. Wekenlang gaat deze zombiestatus door, geuren zijn echt niet te doen, de douchegel zorgt al voor overgeven, bakjes worden constant omgewisseld en elke lichte inspanning staat garant aan ellende. Douchen lukt vrijwel niet meer en even naar het toilet lopen is al een hele uitdaging. Ik kan gelukkig na een paar weken wel beneden op de bank liggen en weer wat televisie kijken, maar verder 0,0. Ik hoor van iedereen ‘na 12 weken wordt het beter, of anders 16!’ en dat is dan maar waar ik mijn hoop uit haal (al weet ik vanuit de HG groep dat de meeste helaas de pisang zijn tot na bevalling…). Alternatieve geneeskunde, astronauten voeding, zittend douchen, warm/koud/lauw drinken, met of zonder rietje, andere douchegel en tandpasta, sondevoeding en vochtinfusen, ik lees en probeer van alles; maar niets is veelbelovend of erg helpend. Verder zijn alle echo’s tussendoor prachtig en heb ik steeds meer vertrouwen dat die kleine nergens heen gaat de komende maanden ;).
Ik lees over het medicijn zofran, het is veelbelovend voor veel vrouwen met HG en wordt normaal gebruikt voor misselijkheid bij chemotherapie. Helaas is het alleen niet zeker of gebruik in het eerste trimester veilig is voor het kindje. Mogelijk is er een grotere kans op een schisis (hazenlip) of hartafwijking. Hoe slecht ik mij ook voel, zolang ik niet absoluut wordt gedwongen door mijn lijf neem ik het liever niet. Bij 13 weken durf ik het wel aan en start ik met de Zofran. Wat een verademing! Ik kan gewoon een kwart glas drinken in 1 keer leeg drinken! Mijn positiviteit is direct terug en ik ‘bruis van de energie’ voor mijn gevoel, de overgang is enorm! Ik begin weer te dromen over de leuke dingen en denk dat ik misschien over een paar weekjes weer heerlijk kan gaan werken als verloskundige. Ik heb er alle hoop op!
Helaas merk ik al snel dat die stijgende lijn zich helemaal niet zo doorzet. Mijn lijf is helemaal verzwakt, ik ben ruim 6 kilo afgevallen, zit op het randje van sondevoeding (=10% afgevallen) en heb geen spier meer over in mijn lichaam. Douchen is bijvoorbeeld nog steeds een ramp, ik wilde graag mijn haar gaan doneren en toen kwam de lockdown en kan ik al maanden niet naar de kapper; dus dat moeten wassen en kammen is echt een ramp. Verder onderdrukt de zofran de misselijkheid, maar heb ik 0 eetlust en nooit honger. Alles, maar dan ook alles wat iemand aanbied klinkt als ‘ik zit al prop en prop vol en iemand vraagt of je nog een kilo overgare bloemkool naar binnen wilt werken’. Met vlagen gaan sommige dingen, tegen heug en meug, er wel in. Maar een paar dagen later kan ik dit product niet meer zien, vooral niet als ik het omgekeerd in de wc heb achtergelaten. Zo ligt de hele vriezer vol met pizza’s, want dat ging een paar dagen best oké. En nu krijg je ze er niet meer in, haha! Wel komen de emoties gelukkig weer terug en met dat ook heel wat tranen over deze rot periode die ik zo anders had voorgesteld. Ik wilde mij graag verheugen op de kleine, het ‘geniet er lekker van’, wat bijna iedereen je toe wenst (HOE DAN!?) waar maken, lekker shoppen en het kamertje in ons mooie huis gaan klaar maken. Nu gooit de HG (en de corona) alles omver. Wel ben ik blij dat ik deze emoties in elk geval weer voel, want die zombie-status is ook erg naar voor je psyche. En we zitten inmiddels ‘alweer’ in het tweede trimester en ik tel inmiddels de dagen af i.p.v. de uren (of zelfs de minuten) een hele vooruitgang! Zwanger zijn is op deze manier misschien niet persé mijn hobby, maar het gaat natuurlijk om waar ik het allemaal voor doe; ons mooie meisje!