Als ik in de kraamweek zo richting dag 4 op bezoek ga, is de adrenaline reeds uitgewerkt en is de vermoeidheid vaak keihard teruggeslagen. Het is de dag van de wallen-tot-aan-de-knieën en de beruchte kraamtranen. Als een pasgeboren vader de deur dan open doet zij ze vaak blij om even al hun vragen en zorgen bij jou neer te kunnen leggen en hopen ze vooral dat jij hét trucje weet om kinderen de hele nacht te laten slapen (spoiler-alert die is er niet). Als ik laat weten dat wij als verloskundige precies hetzelfde doormaken voor andermans kinderen, alleen dan meerdere keren per week op onvoorspelbare tijdstippen en voor de duur van onze gehele beroepscarrière, kijken ze je wat glazig aan. “Ach dan ben je het wel gewend!” Helaas die vlieger gaat niet op, vraag maar aan iedere ouder met kinderen die niet doorslapen. Het went nooit.
De nachten maken het leven als verloskundige het zwaarst maar ook het mooist. Terwijl iedereen slaapt, rij ik in het holst van de nacht naar het huis met het enige brandende lampje in de straat. Aldaar begroeten we elkaar tussen het puffen door met bemoedigende woorden en een warm welkom. Daar ben ik te gast en mag ik toeschouwer zijn bij de geboorte van een kindje, wat een eer! Als de zon langzaam opkomt en de buren ontwaken, hebben zij nog geen idee wat voor magie hier heeft afgespeeld en de gemiste nacht halen we (hopelijk) overdag weer in.
Maar de dienst telefoon heeft ook zo zijn keerzijde. Zo kun je er niet verder mee weg dan dat de aanrijtijd altijd minder dan 30 minuten uit je werkgebied is en zijn verjaardagen voor mij vaak verder rijden dan dat. Sporten is voor mij ook niet zo’n succes in de dienst, aangezien ik nogal vlot een tomaten-hoofd krijg en je douche, omkleden en naar de beller in kwestie rijden binnen een half uur een flinke uitdaging kan zijn. Wakker liggen naast een telefoon omdat je zeker weet dat Eva, Roos of Marielle je zéker gaan bellen en dit vervolgend niet doen. Óf je krijgt telefoontjes waar je achteraf om kunt lachen maar je midden-in-de-nacht wel eens wat minder gezellig maken, hier een greep uit hele bijzondere telefoontjes.
- Nadat je om 01.30 wordt gebeld over een huilende baby met krampjes, je uitgebreid advies hebt gegeven en eindelijk weer in slaap bent gevallen. 02.30 vader belt “Ja ik wilde nog even zeggen, super bedankt he! Je tips werkten super en ze ligt nu lekker te slapen.” Uhh.. Ik nu niet meer, geen idee wat ik met deze info moet om 02.30 haha.
- Slaapdronken wordt je rond 03.00 opgebeld door een hyperactieve vader waarvan je zijn naam niet verstaat. “Ja hoi! Uhm ja het ging allemaal zo snel en ons kindje is al geboren en ik had geen tijd om te bellen!” Ik zit inmiddels al rechtop in bed met 1 broekspijp aan vol in de adrenaline, ik hoor een kindje huilen op de achtergrond. “Oh wauw, gefeliciteerd! Hoe gaat het met je vrouw en is er veel bloedverlies? Ligt het kindje lekker warm?” Om even te peilen hoeveel kleding ik kan aantrekken voordat ik de auto in spring. “Ja het gaat wel goed hoor! Het bloedverlies valt wel mee en ze ligt in de doeken”. “Super fijn! En wie is er geboren? Ik spring snel in de auto naar jullie toe”. Ondertussen trek ik een sprintje naar de auto omdat ik bij eventuele complicaties bij de placenta geboorte er snel wil zijn. “Oh wat een service! Ze heet Olivia” antwoord papa vol trots, om te vervolgen “maar we zijn nu nog in het ziekenhuis en gaan pas straks naar huis, ik was dus alleen vergeten te vermelden dat de weeën waren begonnen aan het kraambureau.” Daar kwam de aap uit de mouw, hij had per ongeluk het kraambureau gebeld en waren bevallen, zoals gepland, bij de gynaecoloog in het ziekenhuis… Ik heb die nacht niet meer kunnen slapen.
- 00.50 tring, tring. “Hee Leonie, fijn dat ik je spreek! Ja ik had even een vraagje over die zere teen, ik weet dat ik daarvoor eigenlijk de huisartsen post moet bellen, maar ja is ook zo zielig om de dokter wakker te bellen he? Dus ik dacht ik bel jou maar even!”. Dus. En die dokter die slaapt overigens ook niet in de nachtdienst.
- Wij vragen altijd om niet vlak voor de nacht te laten weten dat het wellicht gaat beginnen, alleen als ze ook echt iets van ons nodig hebben (advies, tips, bezoek). Dit om te voorkomen dat er drie vrouwen bellen en wij geen oog dicht doen en het dikwijls gewoon weer afzakt. En een fitte verloskundige aan je bed is toch wel prettig zou je denken. “Ja ik weet dat ik niet hoefde te bellen, maar ik dacht ik doe het toch maar. Nee hoor ik heb verder niets nodig, alleen even voor de zekerheid.” We gooien het maar op de hormonen.
- Om 23.30: “Ik voel het kindje al 4 dagen niet zo veel bewegen en ik dacht ik bel even.” Mag op zich ook eerder en/of overdag gemeld worden.. (heel graag zelfs en niet gelinkt aan mijn nachtrust maar belang van kindje voelen bewegen)
- Ergens midden in de nacht: “De baby is wakker, wat moet ik dan doen?“
- 05.15: “Ja ik ben bevallen zojuist in het ziekenhuis en we gaan zo naar huis, wie moet dan nu de kraamzorg bellen?”
Hopelijk kun je achteraf met mij mee lachen om deze grappige telefoontjes. Zo belt de een veel te laat en durven ze niet de ‘spoed’ lijn te bellen en zo belt de ander dus hiervoor. Het leven met de diensttelefoon gaat niet altijd over rozen 😉